|
سنگمزار «آقا علیاکبر» به قلم «میرزا غلامرضا اصفهانی» و تراش «محمّدعلی حجّار طهرانی»
|
شهریار شاهمندی*   |
|
|
|
چکیده: (1 مشاهده) |
قبرستانها و سنگهای مزار، از مهمترین بسترهای بروز سنتهای طراحی، خوشنویسی و حجّاریهای نفیس بهشمار میآیند و نگاهبان بخش قابل توجهی از فرهنگ، تاریخ و شاهکارهای هنری هستند اما به دلیل پراکندگی جغرافیایی، کمتوجهی و فقر منابع مکتوب، مطالعه و پژوهش در این حوزه نسبت به دیگر شاخههای معماری با تأخیر و محدودیت همراه بوده است. انواع خطوط کوفی، ثلث، نسخ و نستعلیق در کنار تزئینات اسلیمی، هندسی و نقشمایههای انسانی، گیاهی و جانوری به منظور احترام به جایگاه متوفی و غنای مادی و معنوی قبور به دست هنرمندان و اساتید بزرگ به کار گرفته شده و توسط حجّاران چیرهدست به اجرا درآمده است. با این وجود، شمار قابل توجهی از اینگونه آثار همچنان ناشناخته باقی مانده و گاه همچون سنگمزار مهد علیا بر حسب اتفاق در گوشه و کنار آرامگاه یا موزهای مورد توجه قرار گرفته و پس از بررسی، ارزشهای فرهنگی و هنری آن آشکار شده است. در همین راستا و حین مطالعات میدانی و عکاسی از تزئینات معماری در شهر ری، سنگمزاری نفیس از دوره قاجار واقع در آرامگاه «بیبی شهربانو» شناسایی شد. سنگ فوق به مزار شخصی با نام «آقا علیاکبر» تعلق دارد که به سال 1288ق توسط استاد مسلّم نستعلیق «میرزا غلامرضا اصفهانی» کتیبهنویسی شده و استاد «محمدعلی حجّار» آن را تراش و دورگیری نموده است. این پژوهش تلاش دارد تا سنگمزار فوق را به عنوان اثری فاخر از هنر قاجار معرفی و ویژگیهای خوشنویسی و حجّاری آن را با روش توصیفی_تحلیلی مورد بررسی قرار دهد.
|
|
| واژههای کلیدی: سنگمزار آقاعلیاکبر، آرامگاه بیبی شهربانو، قاجار، کتیبهنویسی نستعلیق، میرزا غلامرضا اصفهانی، حجّاری، محمدعلی حجّار |
|
|
|
|
نوع مطالعه: پژوهشي |
موضوع مقاله:
تخصصي
|
|
|
|
|
|
|
| ارسال پیام به نویسنده مسئول |
|
|
|
| ارسال نظر درباره این مقاله |
|
|
|
