fa باغ ایرانی در هفت اورنگ جامی تخصصي Special پژوهشي Research <div style="text-align: justify;"> <div style="text-align: justify;">هفت اورنگ جامی شامل هفت مثنوی، به‌تقلید از خمسهٔ نظامی، بین سال‌های 892-875 ق. توسط عبدالرحمان جامی (897-817 ق.) تصنیف شده است.<br> در دورهٔ صفویان، هفت اورنگ جامی، به‌سفارش نایب السلطنه، ابراهیم میرزا، توسط هنرمندانی نظیر شیخ محمد، مظفرعلی، میرزاعلی، آقامیرک، عبدالعزیز و احتمالاً قدیمیِ نقاش و خوشنویسانی چون مالک دیلمی، شاه‌محمود نیشابوری، محب‌علی و رستم‌علی کتابت شد و در تاریخ 972 ق./1565 م. صورت اتمام یافت.<br> این مجموعه، که اینک به‌صورت کامل در کتابخانهٔ فریر، در واشنگتن دی. سی. نگاهداری می‌شود و به هفت اورنگ ابراهیم‌میرزا نیز شهرت دارد، دارای 28 نگاره است که سه نگارهٔ آن به‌طور مشخص در فضای بیرونی و باغ و گلستان و عمارت نگارگری شده است.<br> این مقاله، ابتدا به شکل‌گیری این مجموعه در مکتب قزوین و سپس به توصیف و تحلیل سه نگاره از آن می‌پردازد: &laquo;نصیحت پدر به فرزند در مورد عشق&raquo; (منسوب به میرزاعلی)، &laquo;عاشق مفلوک از بام فرو می‌غلطد&raquo; (منسوب به شیخ‌محمد)،&laquo;شهری و باغ&raquo; (منسوب به شیخ‌محمد یا عبدالعزیز).<br> بررسی این نگاره‌ها، که در پیوند با نحوهٔ شکل‌گیری باغ ایرانی در نگارگری سنتی است، نشان می‌دهد که همبستگی میان انسان، طبیعت و معماری در نگارگری سنتی، چگونه به‌صورت خلاقانه‌ای در این نگاره‌ها شکل گرفته و در قالب تصویر عینیت یافته است.</div> </div> هفت اورنگ جامی, باغ ایران, کتابخانه فریر, نگارگری, مکتب قزوین چکیده Qiyāth-od-Din Jamshid Mas’ud al- Kāshāni, Meftāh-ol- Hessāb, muqarnas, muqarnas typification, productive components 10 5 http://golestanehonar.ir/browse.php?a_code=A-10-1-271&slc_lang=fa&sid=1 mahdi hoseyni مهدی حسینی 10031947532846001376 10031947532846001376 Yes